نمایش سیکس پک رامین در اسپانیا؛ تنها دستاوردمان همین است!
نمایشی که تیم ملی در جام جهانی داشت، آینده فوتبال را زیر سوال برده است.
رقابتهای جام جهانی ویترین مناسبی برای نمایش توانایی ملتهای مختلف در عرصه فوتبال است. از این رو، تلاش کشورها برای رسیدن به این جام و بازی در چنین تورنمنتی مثالزدنی است. البته که حضور به تنهایی کافی نیست؛ چراکه عملکرد، نگرش و نمایش هر تیم ملی میتواند نشانههای متعددی از مباحث فنی و آیندهنگری را به تصویر کشیده و به دنیا مخابره کند. در چنین فضایی، جام جهانی ویترین مناسبی برای خرید و فروش میشود؛ محلی دلچسب و مساعد برای استعدادیابهای تیمهای بزرگ و ایجنتهای مختلف. آنها جام جهانی را اقتصادی میبینند؛ کشف پدیدهای برای آینده فوتبال و لژیونر کردن احتمالی آنها. اینجا همان موضوع قابل بحثی است که وضعیت تیم ملی ایران در آمریکا را روشنتر میکند.
نامهربانی با جوانان
جام جهانی نمایشی باشکوه است؛ هر بازیکن فوتبالی خواه یا ناخواه رویای حضور در چنین تورنمنتی را در سر میپرواند. البته آنها که رویای بزرگتری دارند، فرصتطلب هم هستند؛ به دنبال درخشش در همین تورنمنت هستند تا آینده ورزشیشان را درخشانتر کنند. پس، قاعدتا در چنین فضایی، جوانان انگیزه مضاعف و بیشتری دارند؛ برای درخشیدن، برای در چشم بودن. این موضوع ولی درباره تیم ملی ایران صدق نمیکند. امیر قلعهنویی از جوانها عبور کرد تا تیم ملی را با برچسب دومین تیم پیر جام جهانی به دنیا معرفی کند. پس، خبری از جوانی که فرصتطلب باشد، ابتدا به ساکن نبود. نیاز به گفتن هم نیست که جوان در دنیای فوتبال با آنچه که در فوتبال ایران رایج شده و بازیکنان 24 یا 25 ساله را جوان خطاب میکنند، متفاوت است. اگرچه همین بیست و چندسالهها هم فرصت چندانی برای بازی در ترکیب اصلی تیم ملی به دست نیاوردند. پس، ایران عملا و رسما ویترینی برای به نمایش گذاشتن نداشت. ویترینی که برای آینده چیده شده باشد و بخواهد با جوانانش، مسیر آنها برای لژیونر شدن را فراهم کرده و فردای فوتبالش را بسازد. اینجا فرصتسوزی بزرگی شد تا نسلی از جوانانی که میتوانستند 4 سال آینده را در باشگاههای ریزودرشت اروپایی سپری کنند، حیف شوند.
لوسیل ماند و سیکسپکهای رامین
البته که بازیکنان مسن تیم ملی، برخلاف جوانترها، فرصت احیا داشتند؛ هرچند که سن و سال آنها، تیمی اروپایی را راغب به داشتنشان نمیکند. ستاره ایران در جام جهانی رامین رضاییان بود؛ مدافع 36 سالهای که فراتر از انتظارها ظاهر شد. او هر بار که در میدان حضور داشت، کوهی از انگیزه نشان داد. دقیقا به همین دلیل است که ویدیوی منتشر شدهاش در اسپانیا که سیکسپکهایش را برای چندمین بار به رخ کشیده، مورد توجه قرار میگیرد. گمانهزنیها به راه میافتند و شایعه درست میشود که ممکن است تیمی از دسته پایین لالیگا رامین را بخواهد. اینکه رامین با نمایشی که داشت شایسته بهترینها است، تردیدی نیست ولی اینکه تنها پتانسیل ایران برای لژیونر شدن بعد از جام جهانی همین بازیکن پا به سن گذاشته باشد، فاجعه است. فاجعهای همردیف تعویق بازسازی و قدرتمند شدن این تیم. هرچند که دویدنهای رامین در اسپانیا تنها دستاورد فوتبال ایران نیست؛ علی نعمتی هم ظاهرا موردتوجه باشگاه لوسیل قطر است!
