در حالی که سران دو ابرقدرت جهان این هفته در پکن دیدار میکنند، ترامپ و شی جین پینگ، کشور دیگری را در حاشیه اجلاس خود خواهند داشت: ایران.
۲۶۴۲۰ مطلب
در حالی که سران دو ابرقدرت جهان این هفته در پکن دیدار میکنند، ترامپ و شی جین پینگ، کشور دیگری را در حاشیه اجلاس خود خواهند داشت: ایران.
نخست وزیر سابق قطر تلاش برای سرنگونی حکومت ایران را توهمی بیش ندانست.
گرگوری برو کارشناس اندیشکده گروه اوراسیا به انبیسی گفت: با وجود اینکه دونالد ترامپ گفته است زیرساختهای نفتی ایران به دلیل محاصره تنگه هرمز توسط آمریکا میتواند ظرف چند روز صدمه ببیند، ایران تجربه اقدام در شرایط مشابه را دارد.
ترامپ در واکنش به پاسخ ایران برای مذاکره و پایان جنگ نوشت: من همین الان پاسخ ایران را خواندم. از آن خوشم نیامد، کاملاً غیرقابل قبول! از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم."
وی با بیان اینکه اگر آمریکا برخورد مثبتی با پاسخ تهران داشته باشد، مذاکرات به سرعت، پیش خواهد رفت، خاطر نشان کرد: اکنون انتخاب با آمریکاست و واقعگرایی سیاسی این کشور، بسیار مهم خواهد بود.
ایران به مدت ۴۷ سال با ایالات متحده و بقیه جهان بازی کرده است (تأخیر، تأخیر، تأخیر!) و سپس سرانجام وقتی باراک حسین اوباما رئیسجمهور شد، به «گنج» رسید.
گزارشها از شکلگیری تفاهمی محدود میان آمریکا و ایران برای توقف جنگ، بازگشایی تدریجی تنگه هرمز و آغاز مذاکرات سیروزه درباره پروندههای اصلی حکایت دارد؛ توافقی که بیش از صلح پایدار، به مدیریت موقت بحران شباهت دارد. در حالیکه ترامپ آن را فرصتی برای مهار انرژی، کنترل بازارها و کسب پیروزی سیاسی میبیند، تحلیلگران از تابآوری ایران، باقی ماندن توان موشکی و پهپادی تهران و شکاف پنهان میان واشنگتن و تلآویو درباره ادامه جنگ سخن میگویند.
این گزارش، جنگ ادعایی ترامپ علیه ایران را نمونهای از آشفتگی، نمایشگرایی و محاسبات غلط سیاست خارجی آمریکا توصیف میکند. نویسنده تأکید دارد که «پروژه آزادی» در تنگه هرمز با وجود اعزام نیروی عظیم نظامی، به نتیجهای محدود و تبلیغاتی رسید و سرانجام متوقف شد. همزمان، ایران با ایستادگی نظامی، تعیین خطوط قرمز هستهای و موشکی، بهرهگیری از حمایت چین و روسیه و مدیریت پرونده لبنان، توانست روایت پیروزی ترامپ را فرسوده و ابتکار عمل سیاسی را حفظ کند.
این گزارش تأکید میکند که بنبست آمریکا در برابر ایران ناشی از تکیه بیش از حد ترامپ بر فشار نظامی و اقتصادی، بدون ارائه تضمینها و مشوقهای معتبر دیپلماتیک است. از نگاه تهران، خواستههای واشنگتن درباره برنامه هستهای، توان موشکی و شبکههای منطقهای به معنای خلع سلاح یکجانبه و تهدید بقای حکومت است. نویسنده نتیجه میگیرد که تنها راه کاهش تنش، واقعگرایی، کاهش تحریمها، تضمین پایبندی آمریکا و تمرکز حداقلی بر آزادی کشتیرانی در هرمز است.
بارها گفتهایم «ایران کشوری دریایی است» و اطلاق کشور نفتی به آن از روی غفلتی تاریخی در سطح سیاستگذاری کلان کشور بوده است. دریای فرصتها را وانهاده و همه بر خشک راندهایم. اراده سیاسی باید بر توسعه امور دریایی بهمثابه محور توسعه کشور تمرکز کند.
