۹۶۵ مطلب
پس از ۴۰روز جنگ، هر دو طرف جنگ به این نقطه رسیدهاند: برای آمریکا ادامه جنگ به معنای نفت ۲۰۰ و ۳۰۰دلاری، سقوط بازارهای سهام در سال انتخابات مجلس نمایندگان و سنا و خطر درگیری مستقیم اتمی. ایران نیز با اثبات قدرت بازدارندگی خود از طریق عبور موفق از گنبد آهنین و هدف قرار دادن پایگاههای راهبردی و تثبیت رهبری جدید، به اهداف اصلی خود رسید.
در تقاطع فردوسی و خیابان امیرعبداللهیان، یکی از استیجهای برگزاری تجمعهای شبانه مردم هم مدتهاست که برپا شده و گاهی از آن استفادههای خاصی میشود. در شبهای گذشته، این سکوی برگزاری برنامه استفادههای خاصی میشود و مهمانان خاصی دارد. محتوای سخنرانیها بیشتر بر موضوع نفی دیپلماسی تمرکز دارد.
ابهام در خصوص روند مذاکرات آینده نیز ادامه دارد. قرار است گفتوگوهایی با میانجیگری پاکستان در اسلامآباد برگزار شود، اما حضور ایران در این مذاکرات هنوز قطعی نیست. ترامپ در پاسخ به پرسش خبرنگار شبکه PBS درباره مشارکت یاعدم مشارکت نمایندگان ایران، صراحتا اعلام کرد: «نمیدانم».
این نوع خبرها نه تنها بیاهمیتاند، بلکه گاهی نوعی انحراف از مسائل اصلی جامعه محسوب میشوند. آیا این خبر چیزی از مشکلات زندگی مردم کم میکند؟ آیا گرهی از معیشت باز میکند؟ یا حتی اطلاعات مهمی به جامعه میدهد؟
یک روزنامهنگار پاکستانی از احتمال توقف محاصره تنگه هرمز از سوی ترامپ خبر داد.
ایران در شرایط حاضر یا نباید مذاکره کند یا اگر به اتاق مذکره وارد می شود نباید به کمتر از رسیدن به یک توافق جامع و پایدار و غیرمشروط که برای همیشه سایه جنگ را از سر کشور کوتاه کرده و مانع از تجاوز دیگری به کشور شود، راضی باشد. مذاکره برای تداوم آتش بس یا یک توافق ضعیف و ناقص، بدترین سناریو برای ایران است .
تلویزیون اسرائیل اظهارات مقامات ایران درباره برقراری آتشبس در لبنان را تایید و اعتراف کرد که این آتشبس به مذاکرات تهران با واشنگتن مرتبط است.
به رغم آتشبس تخریب سیستماتیک روستاهای مرزی لبنان توسط ارتش اسرائیل، با وجود توافق آتشبس با بیروت، همچنان ادامه دارد.
طبق اعلام رسانهها از یکسو هواپیماهای نظامی آمریکا ترافیک بیشتری در خاورمیانه را ثبت کردهاند و از سوی دیگر، تماسهای فشردهای از سوی مقامات پاکستانی برای برگزاری دور دوم مذاکرات در حال انجام است.
پس از اعمال آتشبس، نشانههای متضادی از دو مسیر کاملا متفاوت قابل رصد بوده است؛ از یک سو، تحرکات نظامی، مواضع تند و اقدامات میدانی و از سوی دیگر، پیامهای دیپلماتیک، میانجیگریها و تلاشها برای باز نگهداشتن کانالهای گفتوگو. اما نه نشانههای جنگ به طور کامل غالب شدهاند و نه نشانههای صلح توانستهاند دست بالا را پیدا کنند.
