۳۸۸ مطلب
احمد زیدآبادی در یادداشتی توصیه کرد: لازم است ایران دستورکار روشنی برای کمک به آشتی ملی در لبنان به قصد استقرار صلح و آرامش در این کشور در برنامهٔ خود داشته باشد، در غیر این صورت به محض خروج اسرائیل و ورود سوریه در موضوع لبنان جبهههای تازه و بینهایت بغرنجی گشوده خواهد شد.
زیدآبادی نوشت: «احمدالشرع مورد اعتماد کشورهای عرب و مسلمان منطقه و همینطور دولت آمریکاست اما با ایران در کش و قوس روابطی مبهم و مردد و سرد قرار دارد.»
احمد زیدآبادی نوشت: افراد و جریان هایی وقتی پای علایق و منافع خودشان در جریان باشد، ناگهان خواستار شفافیت آن هم در تمام مراحل و روندهای مذاکرات حساس و پیچیده و شکنندهٔ دیپلماتیک میشوند؛ یعنی امری که شفافیتش، برای طی فرآیند آن، هیچ الزام اخلاقی و قانونی ندارد.
زیدآبادی خطاب به امیرحسین ثابتی نوشت: «به راستی آیا خیر مورد نظر این افراد شبیه این معانی است یا اینکه عین شر است؟»
احمد زیدآبادی نوشت: تفاهمنامه نه تسلیم یک طرف در مقابل طرف دیگر و نه غلبهٔ یکی بر دیگری است. مثل هر پدیدهٔ دیگری نتیجهٔ غایی نوع توازن قوای حاکم بین طرفین است.
احمد زیدآبادی با انتقاد از مواضع رهبران احزاب مختلف در اسرائیل و به ویژه یائیر گولان نوشت: اگر با ایران و مردم آن عداوت ذاتی دارند، دیگر چرا خود را پشت عناوین پرطمطراق صلحخواهی پنهان میکنند؟
احمد زیدآبادی با انتقاد از بیژن عبدالکریمی نوشت: دکتر بیژن عبدالکریمی که ناگهان احساس وظیفه کرد تا از تدریس فلسفه به وسط میدان سیاست بپرد، واقعاً مقصودش از این پرش چه بود؟ جمعی را آگاه کند یا بر تعصبشان بیفزاید؟
احمد زیدآبادی در انتقاد به واکنش های مخالفان مذاکرات و تندروها نوشت: آنکه واقعیت عریان را نمیبیند و یا کج و معوج میبیند نباید ادعای تقوا کند زیرا که واقعبینی اساس تقوا به عنوان بزرگترین فضیلت اخلاقی است. واقعبینی آینهای غماز میخواهد و جز از راه تهذیب و پاکسازی نفس از آلودگی بخصوص کینه و نفرت به دست نمیآید.
احمد زیدآبادی در یادداشتی با انتقاد از رفتار برخی مخالفان مذاکرات ایران و آمریکا، نوشت: چهرههایی که بر اینها نفوذ دارند، باید آرامشان کنند و گرنه هم به خودشان و هم به کشور آسیب میرسانند.
احمد زیدآبادی درخصوص درگیری های بین ایران و آمریکا در زمان آتش بس نوشت: حتی برای کنترل اوضاع هم، مکانیسم تعریفشده و مورد توافقی نیاز است که آن هم فعلاً مفقود است. همهٔ طرفها باید برای این معضل چارهای اساسی بیاندیشند.
