سران تروئیکای اروپا همچنین افزودند: «ما حملات ایران به کشورهای منطقه را به شدیدترین شکل محکوم میکنیم.»
۱۹۹۵ مطلب
سران تروئیکای اروپا همچنین افزودند: «ما حملات ایران به کشورهای منطقه را به شدیدترین شکل محکوم میکنیم.»
پس از ابطال مبنای اصلی تعرفههای ترامپ توسط دیوان عالی، دولت با توسل به بند ۱۲۲ قانون تجارت ۱۹۷۴ تلاش کرد بهطور موقت تعرفهای جهانی تا سقف ۱۵ درصد اعمال کند و زمان بخرد تا ابزارهای حقوقی تازهای بیابد. این اقدام با تردیدهای جدی حقوقی، اعتراض متحدان و احتمال چالشهای قضایی روبهروست. همزمان گزینههایی چون بند ۳۰۱ و ۲۳۲ بررسی میشوند. در حالیکه اهداف اقتصادی محقق نشده، هزینهها برای شرکتها و مصرفکنندگان افزایش یافته و جدال بر سر اختیارات تجاری میان کاخ سفید و کنگره تشدید شده است.
مرتس آشکارا در مورد این چشمانداز صحبت میکند که آمریکا دیگر به دفاع از اروپا نخواهد آمد.
گزارش فارن افرز هشدار میدهد حتی با پایان جنگ اوکراین، تقابل ساختاری میان روسیه و ناتو تداوم خواهد یافت. فروپاشی معماری امنیتی پساجنگ سرد، قطع پیوندهای اقتصادی و تشدید نظامیسازی دو طرف، اروپا را در معرض مسابقه تسلیحاتی، سوءظن متقابل و خطر محاسبه اشتباه قرار داده است. سناریوهایی مانند رزمایشهای ناگهانی، استقرار موشکهای دوربرد یا گسترش دوباره جنگ اوکراین میتواند به درگیری مستقیم منجر شود.
این مقاله استدلال میکند غرب در «آخرین فرصت» خود برای اقناع جنوب جهانی قرار دارد، اما بهجای گوشدادن، بر روایتهای خود پافشاری میکند. شکاف بر سر اوکراین و غزه اعتبار اخلاقی اروپا را فرسوده و رویکردهای نادرست بروکسل در قبال روسیه و چین، آن را منزویتر کرده است. نویسنده بر پذیرش توازن جدید قدرت، اصلاح شورای امنیت (مدل ۷-۷-۷) و گفتوگوی برابر با جنوب جهانی تأکید میکند؛ نظمی متوازن تنها با شنیدن صدای اکثریت جهان ممکن است.
بهنوشته فارن پالیسی، دولت ترامپ در قبال اروپا و ناتو از الگوی «پلیس بد/پلیس خوب» بهره میگیرد؛ راهبردی که تهدید، تعرفه و تحقیر را با پیامهای آشتیجویانه درمیآمیزد تا متحدان را به امتیازدهی وادارد. این رویکرد با تاکتیک «تفرقه بینداز و حکومت کن» و مذاکره دوجانبه تقویت میشود و از شکافهای درون اروپا سود میبرد. نویسنده هشدار میدهد تداوم این مسیر به فرسایش اعتماد فراآتلانتیک، تقویت رقبایی چون چین و تضعیف انسجام ناتو میانجامد؛ مگر آنکه اروپا جبههای متحد ارائه کند.
در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ، رقابت فشرده شرکتهای تسلیحاتی با موج بازتسلیح اروپا گره خورده است. سیاستهای دونالد ترامپ با تضعیف چندجانبهگرایی و ایجاد تردید نسبت به چتر امنیتی آمریکا، هم به افزایش بودجههای دفاعی در اروپا و آسیا انجامیده و هم نگرانی درباره ملیگرایی افراطی و اشاعه هستهای را تشدید کرده است. در حالیکه برخی دستاوردهایی چون تقسیم هزینههای ناتو را مثبت میدانند، فرسایش اعتماد متحدان میتواند مهار چین و پرونده ایران را دشوارتر و آمریکا را به بیثباتیهای گستردهتر بکشاند.
مارکو روبیو در کنفرانس امنیتی مونیخ با تأکید بر «احیای تمدن غرب» تلاش کرد اتحاد آمریکا و اروپا را در چارچوبی تمدنی بازتعریف کند، اما همزمان هشدارهایی درباره مهاجرت، تغییرات اقلیمی و ضرورت افزایش هزینههای دفاعی اروپا مطرح کرد. سکوت معنادار او درباره حمایت سنتی از اوکراین و لغو دیدار با رهبران اروپایی، نگرانیهایی درباره تغییر راهبرد واشنگتن و احتمال کاهش تعهد آمریکا به امنیت اروپا ایجاد کرده است.
کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶ به صحنه نمایش شکاف فزاینده میان آمریکا و اروپا تبدیل شد. مارکو روبیو با اطمینانبخشی ظاهری، همزمان محدودیت تعهدات واشنگتن و آمادگی اقدام مستقل را هشدار داد. انتقاد از مهاجرت و تمجید از «تمدن اروپایی» واکنش منفی جهانی را برانگیخت. چین موضع تهاجمی گرفت، بریتانیا سیاست موازنه را دنبال کرد و زلنسکی خواستار حمایت بیشتر شد.
«ویکتور اوربان» نخستوزیر مجارستان روز شنبه گفت که اروپا تصمیم گرفته است تا سال ۲۰۳۰ با روسیه وارد جنگ شود و مقدمات آن نیز در برخی از کشورهای اروپایی در حال فراهم شدن است.
