۷۹۹ مطلب
آیین بدرقه، تشییع و خاکسپاری استاد علی نظمی پیشکسوت شعر و ادب ایران با حضور جمعی از اصحاب فرهنگ و ادب در مقبره الشعرای تبریز برگزار شد. استاد نظمی نخستین شاعر آذربایجانی است که تندیس وی به دست مجسمه ساز معروف استاد احد حسینی در زمانی که در قید حیات بود، ساخته شده و در یکی از میادین شهر تبریز و در نزدیکی محل سکونت و زادگاه شاعر نصب گردید. استاد علی نظمی تبریزی، با وجود کهولت سن به فعالیت ادبی خود و همراهی با تلاشهای فرهنگی شهر ادامه دادد و در جایگاه ریاست انجمن ادبی «بزم سخن» منشأ خیر و برکت…
مسجدی که سلطان جهانشاه قراقویونلو در سال ۱۴۶۵ برای دخترش بیگم خاتون ساخته شده به دلیل کاشیهای آبی رنگ آن در بین مردم به مسجد کبود معروف بود و کلمه «کبود» به معنای «رنگ آسمان» یعنی آبی است.
شاخص کیفیت هوای تبریز، امروز در وضعیت ناسالم برای گروههای حساس قرار داشت. تداوم آلودگی هوا؛ مدارس تبریز و ۶ شهر دیگر آذربایجان شرقی را برای دومین روز در دوشنبه ۱۳ آذر ۱۴۰۲ غیرحضوری کرد.
پاییز فصل گذار از اواخر سبزینگی درختان شهر و عبور بیتابانهی جوانی برگها به زرد و سرخ و نارنجی است. پایان بلندی روزها و فصل بلندای شبْ زندگی است. فصل وزیدن باد، فهم تکاندن شاخههای رقصان و افتادن گذر قدوم رهگذران دلتنگ از خش خش شکستن خشکی برگهای خزانی است. فصل آویزانی خاکستری ابرهای باران، الوانی رنگ رنگ مناظر شهر و انعکاس افشانی رنگ در حوض نقاشی است.
پرتره آتاتورک که توسط بهروز بیگلری تاجر فرش در بیرون فروشگاهش به نمایش گذاشته شد، یکی از فرشهایی شده که بیشترین توجه را در بازار به خود جلب کرد.
بارش برف که از ظهر سهشنبه (۳۰ آبان ۱۴۰۲) در تبریز آغاز شده بود سبب خوشحالی مردم و زیبا شدن خیابانهای شهر شد. دمای هوای تبریز در حال حاضر یک درجه سانتی گراد بالای صفر است که نسبت به مدت مشابه روز گذشته هشت درجه کاهش یافته است.
خانه پروین اعتصامی از جاذبههای گردشگری استان آذربایجان شرقی است و در تبریز، خیابان عباسی، جنب مسجد میرآقا، کوچه ساوجبلاغی، پلاک ۶ قرار دارد.
بارش باران در آخرین روزهای دومین ماه فصل پاییز که از صبح دوشنبه (۲۹ آبان ۱۴۰۲) آغاز شده بود؛ خیابانها و معابر عمومی شهر تبریز را شست و گرد و غبار و آلودگی از آسمان این شهر پاک کرد.
ارگ علیشاه نماد شهر تبریز است؛ نشانهای از قدمت هنر و معماری در این خطه کهن. بنایی با بلندترین محراب جهان اسلام، به یادگار مانده از دوره ایلخانی، که به راحتی آن را نادیده گرفتند و تخریبش کردند.
