۲۰ مطلب
تقی آزاد ارمکی معتقد است شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان و روایتگران تاریخ میتوانند با بازخوانی تجربه تاریخی و فرهنگی ایران، به تقویت حس تعلق اجتماعی کمک کنند. اما به نظر میرسد در این حوزه نوعی خلأ وجود دارد و برخی از رسانههای رسمی کمتر به چنین روایتهای فرهنگی میدان میدهند.
جامعهشناس و استاد دانشگاه تهران گفت: نسل زد آرمانگرایی خاص خود را دارد. نسلهای قبلی اگر آرمانگراییشان از نوع ایدئولوژیک بود و ضدزندگی بودند، نسل زد از آرمانگرایی معطوف به زندگی است.
یک جامعهشناس با بیان اینکه « تبدیل دانشگاه به میدان اعتراض سیاسی نه فضیلت، بلکه هشداری درباره بستهبودن مسیرهای رسمی کنش مدنی در جامعه است»، گفت: اصولاً دانشگاه محل اعتراض سیاسی به معنای کلاسیک آن نیست؛ دانشگاه باید محل آموزش، تولید فکر و نقد علمی باشد، نه میدان تسویهحسابهای سیاسی.
یک جامعهشناس گفت: ما یکجایی انسداد سیاسی ایجاد کردیم و بعد آدمهایی را وارد نظام سیاسی کردیم که اتفاقاً برخی از آنها همانها بودند که در فرایند چپاول اقتصادی شرکت کردند. در این عرصه، نابرابری اقتصادی و فقر فراگیر ایجاد شده؛ فقر فراگیری که همراه با نداشتن و با تحقیر جاری است.
یک جامعهشناس گفت: در شرایط کنونی کشور اگر انتخابات شورا برگزار شود، یک انتخابات حداقلی خواهد بود. شواهد نشان میدهد که حتی همه مدافعان هم شرکت نخواهند کرد و فقط بخشی از آنها میآیند. لذا انتخابات در این شرایط عملاً یک آبروریزی است و باید تعطیل شود.
یک جامعهشناس گفت: کسانی که مدیریت بحرانهای اجتماعی را برعهده دارند، اساساً درک درستی از ماهیت اعتراض اجتماعی ندارند و نمیدانند هر بحران و آسیب اجتماعی باید در چارچوب واقعی و مشخص خود تعریف و مدیریت شود.
تقی آزاد ارمکی جامعهشناس گفت: ما با یک جامعه منزوی، منفعل و بیاراده که هر کاری بخواهید با آن بکنید طرف نیستیم. این جامعه منطق عمل و زیست اجتماعی دارد، زنده است. دقیقاً به همین دلیل است که اعتراض میکند. چون توانش را دارد. چون جان دارد. جامعهای که جان نداشته باشد، اصلاً اعتراض هم نمیکند. جامعه وقتی میخواهد یک حرکت بنیادین انجام دهد، خودش را جابجا میکند، اعتراض میکند. اگر جان نداشت که اعتراض نمیکرد. جامعه ما منتظر نیست که یکی از جهان ماورا ایران را نجات دهد، یا یکی از بیرون بیاید مشکلات…
استاد جامعهشناسی دانشگاه تهران گفت: یکی از مشکلاتی که الان آقای پزشکیان دارد این است که در مقابل جامعه قرار گرفته است. او نمیخواسته در مقابل جامعه قرار بگیرد، بلکه اساساً به دلیل شرایطی که پیش آمده، تنگناها و مشکلاتی که وجود دارد، پاسخگوی نیازهایی که در جامعه هست نشده است.
«یکی از بزرگترین چالشهای دولت، ورود ناخواسته به شرایط جنگی است؛ وضعیتی بیسابقه نسبت به دولتهای پیشین که تجربه جنگ تمام عیار نداشتهاند. در حالی که مذاکرات صلح و رفع تنشها در جریان بود، تهاجم خارجی به کشور آغاز شد.»
«در دوران مختلف، مردم در برخورد با موقعیتها دچار هیجان نشدند و آشوب نکردند. البته نظامهای سیاسی و گروههای ذینفع عموما تلاش کردند که از بحرانها سوء استفاده کنند اما جامعه اینطور نبوده است زیرا کنشگران و نیروهای اجتماعی که در جامعه هستند بر اساس تجربه مستمر تاریخی کنش انجام میدهند.»
