۱۷ مطلب
مقصود فراستخواه جامعه ایران پس از جنگ ۴۰ روزه را در قابی مفهومی توصیف کرده و معتقد است این جامعه در وضعیت «تعلیق» قرار گرفته است؛ وضعیتی که به گفته او با «تراکم زمان» همراه است. او این شرایط را بسیار دشوار ارزیابی میکند و در عین حال تأکید دارد که اگرچه هر جامعهای برای پیشرفت ناگزیر از تحمل رنج است، اما جامعه ایران بخش قابل توجهی از رنجهای «نالازم» را تجربه کرده است.
یک جامعهشناس برجسته، با تشریح مراحل شکلگیری نارضایتی در ایران، هشدار داد که جامعه از مراحل «شکوه» و «مویه» عبور کرده و اکنون در وضعیت «تروما» و «پرخاش» قرار دارد.
یک جامعهشناس، با انتقاد از سیاستهای فرهنگی و رسانهای دهههای اخیر، معتقد است که جامعه ایران با «بحران مرجعیت» روبهرو شده است.
یک جامعهشناس با ابراز نگرانی از مصادره شدن وحدتِ مبتنی بر کثرت، معتقد است جامعه ایرانی حالا نیاز به یک واکنش سریع عقلایی از طرف حاکمیت دارد، واکنشی که میتواند توسط برخی جریانهای تندرو محدود شود و آیندهای غیرقابل پیشبینی رقم بزند.
مقصود فراستخواه؛ جامعه شناس، گفت: در ایران همیشه نوعی سیکل معیوب وجود داشته است؛ چرخهای که با تمرکزگرایی شدید وجود داشته و در مقابلش هم خشونت بوده است.
فراستخواه گفت: در دهه ۶۰ شاخص سرمایه انسانی ما ۱۳ درصد بود. الآن ۶۰ درصد شده است و به یک انباشت بزرگ و قابلیتهای انسانی بالا رسیده است. زنان ما پردیسهای دانشگاهی را تسخیر کردند. زنانه شدن آموزش عالی در ایران و افزایش مشارکت دختران و زنان ایرانی در تحصیلات عالی را و همچنین افزایش ارتباطات جامعه با جهان بیرون شگفت انگیز است.
مقصود فراستخواه گفت: جِرم بحرانی اعتراض در حال وخیمتر شدن است. نشانه های یک پوست اندازی بزرگ اجتماعی در جامعه ایران نمایان شده است.
مقصود فراستخواه، استاد دانشگاه معتقد است که این نسل سیاست زندگی را میخواهد؛ اما بهدلیل عدم به رسمیت شناخته شدن به سویههای دیگری کشیده شده است. با این حال در بیان چنین مطالباتی دهه هشتادیها تنها نیستند، بلکه والدین آنها نیز به پروسه غمخواری برای این نسل وارد شدهاند.
آیندهپژوهی قدرتی جادویی برای پیشبینی نیست بلکه سامانه معرفتی و اجتماعی موثق و معتبری است که با تفکر انتقادی و خردورزی جمعی و با توسل به مطالعات و تأملات سامانمند و روشمند و اعتباریابی شده، درک خود را نسبت به آینده و تغییرات پیش روی خودمان و محیطمان ارتقا ببخشیم.
مقصود فراستخواه استاد جامعهشناسی گفت: خطایی که در امید به اصلاحات دولتی کمین کرده، این است که برخی گمان کنند این اصلاحطلبی دولتی در سرقفلی آقایان اصلاحطلبان خاصی است و هر سازی بزنند جامعه باید با آن برقصد که اینطور نیست! همانطورکه براندازان نباید امید به تغییرات اساسی را جزء حساب کاربری خودشان بدانند، امید به اصلاحطلبی دولتی نیز لزوما امید به حزب، جریان و شخصیتی خاص نیست.
