۶ مطلب
زندگی اشتراکی و همخانگی، پدیدهای نیست که ناگهان در سالهای اخیر متولد شده باشد؛ اما آنچه امروز آن را دوباره به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات زندگی شهری تبدیل کرده، بازگشت این سبک زندگی در بستری از بحرانهای اقتصادی، تغییرات اجتماعی، تورم مسکن، مهاجرت و دگرگونی شکل خانواده است. در شرایطی که الگوهای سکونت، روابط خانوادگی و حتی تصور ما از «خانه» با سرعتی بیسابقه در حال تغییر است، پرسش اصلی دیگر فقط این نیست که چرا افراد با یکدیگر زندگی میکنند، بلکه این است که این شکل از همزیستی تا چه اندازه…
«دوست دارم وقتی به خانه میروم مسئولیت چیزی را نداشته باشم. به همین دلیل هیچ وقت همخانه نداشتم، چون با داشتن همخانه باید مسئولیتهایی را هم قبول کنید. حاضر هستم کرایه بیشتری بدهم، اما همخانه نداشته باشم. خانهام گارد و حریم من است و این من هستم که اجازه میدهم چه کسی وارد حریم بشود یا نشود. ارتباط خیلی از دوستان و اطرافیان هم به همین دلیل با من کم شده. اما این خلوت برای من خیلی مهم است...»
«چنین زندگی بیشتر در کشورهای غربی و اروپایی مرسوم است؛ در حالی که این نوع زندگی با فرهنگ ایرانی کاملا مغایرت دارد و حتی خلاف شرع و قانون است. لذا ضروری است که با این پدیده برخورد منطقی صورت گیرد و اجازه ندهیم این فرهنگ در کشورمان رواج پیدا کند؛ چرا که بسیاری از مسائل و مشکلات اجتماعی را به دنبال خواهد داشت.»
