۴۷ مطلب
بیژن عبدالکریمی گفت: انقلاب میثاق ملی را رعایت نکرد. چرا طی این ۴۳ سال، اصل ۲۷ قانون اساسی که اجتماع آزاد قانونی را جایز شمرده است، حتی یکبار رعایت نشد؟ مگر ما ۱۰۰ هزارنفر جمعیت را در استادیوم آزادی جمع نمیکنیم، مگر آنزمان اتفاقی میافتد؟ چرا این ۱۰۰ هزار نفر نمیتوانند معترضان باشند؟
بیژن عبدالکریمی گفت: اقتدار تنها در کاربرد زور نیست؛ باید از ابزارهای نرم هم برای فرو نشاندن خشم و نارضایتی بحق مردم استفاده کرد. این مواجهه یک ظرافت خاص میطلبد. من خواهان تضعیف قدرت سیاسی کشور نیستم. خطر تجزیه ایران برای من و هر ایرانی میهن دوستی جدی است، اما راه مقابله با تجزیهطلبی از طریق روشهای سلبی نیست.
سیدجواد میری، عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی در برنامه زاویه گفت: اخراج دکتر عبدالکریمی از دانشگاه این پیام را به جامعه دانشگاهی میدهد که زیاد کار نکن و زیاد حرف نزن بلکه تبدیل به کارمند شو.
راهکار شناسایی نقاط ضعف سلسله پهلوی اخراج استادان فرهیختهای مانند دکتر عبدالکریمی یا توقف تدریس دکتر صادق زیباکلام نیست. بالعکس باید فضا را برای نقد منصفانه از گذشته و حال ایران باز کرد تا با تقویت اندیشههای خلاق افراد خیرخواه راهکارهای مناسب برای حل مشکلات کشور ارایه شود.
"یک شخص وابسته به امپریالیسم و نیروهای برانداز اگر میخواست به نظام جمهوری اسلامی ایرانی ضربه بزند، آیا میتوانست چنان ضربهای را که یک احمق به این نظام زده است، به آن بزند؟"
دکتر بیژن عبدالکریمی که به خاطر بیان دیدگاههای انتقادی و دلسوزانهاش از کار برکنار شده، چهرهای است که به تعهد علمی، خردورزی انتقادی، دلبستگی به فرهنگ دینی و ملی و دلسوزی عمیق به کشور و مردم ایران اشتهار دارد.
«متاسفانه برخی در ذات اندیشه خود مردم را بسیار کمهوش و بیخبر تصور می کنند و این بزرگترین اشتباهی است که یک قدرت می تواند بکند.»
عباس عبدی نوشت: اخراج عبدالکریمی در ذهنیت مخاطب و جامعه نتیجهای جز تایید گفتمان مخالفان رادیکال حکومت ندارد. حکومتی که مدعی بود مارکسیستها هم میتوانند آزاد باشند و حرف بزنند، کارش به جایی رسیده که عبدالکریمی را در دانشگاه تحمل نمیکند.
بیژن عبدالکریمی، دانشیار گروه فلسفه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال روز گذشته حکم اخراج خود را از این دانشگاه دریافت کرد.
بیژن عبدالکریمی گفت: در جوامعی که قدرت سیاسی و تصمیمگیرانش تصمیمهای معقولتری میگیرند، هیچوقت فضایی فراهم نمیشود که در دقیقه ۹۰ بخواهند به نحوه واکنش به اعتراضها فکر کنند. مهم این است که همواره شیوههایی برای ابراز اعتراض از جانب افکار عمومی باشد. باید رابطه متقابلی بین مردم و قدرت سیاسی برقرار باشد. در غیر این صورت شکاف مردم و قدرت سیاسی روزبهروز بیشتر خواهد شد که باطبع در چنین حالتی شرایط بحرانی میشود.
