ترامپ خوب می داند که اگر رویکردهای تهاجمیاش علیه ایران را کاهش دهد، این مساله می تواند خط حمایت مالی از وی و جنبشش را به خطر بیندازد. ترامپ می داند بین آن چیزی که حامیان مالیاش از وی در مورد ایران می خواهند و آنچه نتانیاهو درخواست می کند، هیچ تفاوتی وجود ندارد.
به گزارش واشنگتن پست، در آستانه حملات ژوئن علیه ایران، چهرههای اثرگذار جنبش «اول آمریکا» مانند چارلی کرک، استیو بنن و تاکر کارلسون نسبت به خطر جنگی فرسایشی هشدار دادند، اما پس از محدود ماندن عملیات، مخالفتها کمرنگتر شد. حامیان ترامپ اکنون با تکیه بر «سرمایه اعتماد» به رویکرد حملات محدود و هدفمند او، در موضع انتظار قرار دارند. با این حال، کارشناسان هشدار میدهند هرگونه اقدام گستردهتر علیه ایران میتواند پیامدهای پیشبینیناپذیر و پرهزینهای بههمراه داشته باشد.
این گزارش با قرار دادن سیاست خارجی ترامپ در چارچوب «هفت ستون پوپولیسم» نشان میدهد رفتار جهانی او نه استثنایی، بلکه همسو با الگوهای رهبران پوپولیست است: شخصیسازی قدرت، رسانهایسازی افراطی، روایت نخبگان فاسد، تاریخسازی نوستالژیک، تجدیدنظرطلبی، باجگیری و بهرهبرداری داخلی. این رویکرد میتواند نظم بینالمللی را پرتنشتر کند.
این مقاله استدلال میکند غرب در «آخرین فرصت» خود برای اقناع جنوب جهانی قرار دارد، اما بهجای گوشدادن، بر روایتهای خود پافشاری میکند. شکاف بر سر اوکراین و غزه اعتبار اخلاقی اروپا را فرسوده و رویکردهای نادرست بروکسل در قبال روسیه و چین، آن را منزویتر کرده است. نویسنده بر پذیرش توازن جدید قدرت، اصلاح شورای امنیت (مدل ۷-۷-۷) و گفتوگوی برابر با جنوب جهانی تأکید میکند؛ نظمی متوازن تنها با شنیدن صدای اکثریت جهان ممکن است.
یک روزنامه آمریکایی با انتشار گزارشی در خصوص هرگونه ماجراجویی دولت دونالد ترامپ در خاورمیانه با توجه به توان بازدارندگی پرقدرت ایران هشدار داد و تأکید کرد: واشنگتن نباید ایران را با ونزوئلا اشتباه بگیرد.
مذاکره کننده سابق آمریکایی با بیان این نکته که «دونالد ترامپ سه بار روی ایران ریسک کرد وقتی همه کارشناسان به او گفتند این کار را نکن»، گفت: ترامپ حالا آماده ریسک دیگری درباره ایران است.
«ایرانیها میگویند برنامه هستهایشان صلحآمیز است، اما آنها بسیار بیشتر از حد لازم غنیسازی کردهاند و ممکن است یک هفته تا دستیابی به مواد ساخت بمب در سطح صنعتی فاصله داشته باشند.»
در حالی که دونالد ترامپ با دفاع از سیاستهای تعرفهای خود آنها را ابزاری برای حمایت از تولید داخلی میداند، رأی دیوان عالی آمریکا علیه این تعرفهها و هشدار اقتصاددانان درباره افزایش هزینه خانوارها، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که جنگ تجاری رئیسجمهور آمریکا در نهایت به سود چه کسی و به زیان چه کسانی تمام میشود؟