۳۱۴ مطلب
افرادی چون سعید لیلاز مدعیاند چون قذافی تجهیزات غنیسازی خود را تحویل آمریکا داد، عملاً سبب خلعسلاح لیبی شد و زمینهی حملهی نظامی آمریکا به آن کشور را فراهم کرد؛ حال آنکه قذافی به دلیل واگذاری تجهیزات غنیسازی خود مورد حمله قرار نگرفت، او در ماجرایی کاملاً مجزا و متفاوت قربانی شد.
واقعیت این است که که نیروهای حاکم بر آمریکا و اسرائیل در شرایط کنونی، جزو تندترین و افراطیترین موجودات تاریخ جوامع آنهایند و سیاستهای تندروانهی خود را در کمال بیرحمی و خونسردی دنبال میکنند.
وقتی جنگندههای مخوف آمریکایی بر فراز شهرهای ایران غرش میکنند و سبب قتل و جرح آنها میشود، گویی یک امر کاملاً عادی و طبیعی است و به زعم عدهای اصلاً نباید هراسید. وقتی شرم و حیا از معنا بیفتد، ژاژخایی هم به هنر تبدیل تبدیل میشود!
اینکه کیهان نیز مخالف «شعار رادیکال علیه مذاکره تحت عنوان انقلابیگری» شده است، هم خبر بسیار عجیبی است و هم خبر بسیار مهمی است!
واقعیت این است که به دلیل اظهارنظرهای متفرقه برخی صاحبمنصبان، مردم عادی هم نسبت به سیاست رسمی کشور گیج و سردرگم شدهاند و حتی درباره موضع واقعی ساختار قدرت نسبت به اصلِ مذاکره، آتشبس، توافق و حتی هدف غایی و نهایی جنگ نیز در ابهام و تردید به سر میبرند.
زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت اگر بجای تصمیم گیران کشور بود در مقابل لغو صفر تا صد تحریمها از غنیسازی چشم پوشی میکردم
تمام مشکلات امنیتی گریبانگیر اسرائیل ناشی از سیاستهای نتانیاهو و متحدان راست و افراطی اوست. به عمد هم این سیاستها را دنبال میکند تا زمینه را برای جنگهای بیپایان در تمام جبههها فراهم کند و بدین وسیله بقای سیاسی و کار و کاسبی خود را رونق دهد.
اگر آقای قالیباف در این وضعیت به غایت بغرنج و خطرناک، داوطلب مذاکره با یک نیروی متجاوز و تبهکار شده است، نه فقط جای نکوهش ندارد بلکه به لحاظ ازخودگذشتگی حیثیتی، باید او را تحسین کرد.
در کشور ما اما عدهای گویی اصرار دارند هر حرف ترامپ را جدی بگیرند! این اصرار برای چیست؟ به حرفهای او اعتماد دارند؟ به نظام تصمیمگیری کشور بیاعتمادند؟ یا اینکه در پی بهانهاند تا وسط این آتش، از دود آن قبایی برای خود بدوزند؟
چرا نمیتوان به تندروهای داخلی فهماند که جایگزین دیپلماسی، جنگ است و جنگ نیز جز کشتار و ویرانگری و آوارگی و فلاکت به دنبال ندارد؟
