۶۲۳ مطلب
«اینجا تهران است. صدای راستین ملت ایران؛ صدای انقلاب». این جمله آشنا برای همه آنان که لحظه پیروزی انقلاب اسلامی ایران در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ را درک کردهاند یا بعدتر این صدا را در فیلمهای مستند شنیدهاند خاطرهانگیز است. اما درباره صاحب صدا روایتهای مختلفی وجود دارد
خاطره رهبر انقلاب از لحظه اعلام پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن ۵۷ را ببینید.
فرضیۀ اصلی هیرشمن این است که مهمترین مانع توسعه، نه کمبود منابع یا ساختارهای انعطافناپذیر، بلکه «موانع ادراک تغییر» است.
جلایی پور برخلاف برخی تحلیلها از جمله تعبیر آصف بیات از خیزش ۱۴۰۱ بهعنوان جنبش انقلابی، معتقد است ایران در شرایط انقلابی نیست، زیرا دولت پوشالی نیست، و علاوه بر آن گفتمان انقلابی منسجمی نیز وجود ندارد.
«جبهه انقلاب نباید قربانی افراد یا گروهها شود. اشخاص میآیند و میروند، اما جبهه باید باقی بماند. معیار ما باید اصول انقلاب و تبعیت از ولایت باشد، نه نامها و چهرهها. اگر خطایی دیدیم، موظفیم در اصلاح یکدیگر بکوشیم. در دوران غیبت امام زمان (عج)، کلام ولی فقیه برای ما فصلالخطاب است.»
پسر پزشکیان با توئیتی که در آن در مورد تدریج در دل اصلاحات صحبت کرده بود واکنش محمد علی ابطحی را برانگیخت.
مهانداس کارامچاند گاندی حقوقدان، ملیگرای ضد استعمارگری و اخلاقشناس سیاسی اهل هند بود که با هدف رهبری جنبش موفق استقلالطلبی هند از راج بریتانیا، عمل مقاومت بدون خشونت را به کار گرفت. این تصاویر از کاریته برسون است.
تا پیش از انقلاب و در سالهای آرامش پیش از آن، ملوانان نیروی دریایی روسیه کاملا در انقیاد مقامات ارشد دولتی بودند اما در هنگام حمله به کاخ زمستانی تزار نیکلای دوم در سنت پترزبورگ این حرف شنوی دیگر وجود نداشت.
عده ای با تعرض فیزیکی، اقدام به ضرب و جرح و سرقت کیف دستی خبرنگار ایرنا کردند.
صفر قهرمانیان، مبارزی که بیش از سه دهه از عمرش را در زندان گذراند، نماد نسلی بود که در برابر ستم ایستاد و هرگز تسلیم نشد. فرزند دهکدهای در آذربایجان که با دستان پینهبستهاش از زمین برخاست و با صدای بلند فریاد عدالت سر داد؛ مردی که زیر سایه حکم اعدام زیست اما خم به ابرو نیاورد، و روزی که آزاد شد، گفت: «ملت مرا شرمنده خود کرده است.»
