۱۰۵۱ مطلب
یک استاد دانشگاه معتقد است که تمامی شواهد نشان میدهد آمریکا به دنبال حمله به ایران است. چرا که ترامپ میخواهد منابع ایران را تصرف کند و مقابله ایران با سلطه جویی آمریکا نیز متوقف شود. به اعتقاد من با این وضعیت، احتمال وقوع جنگ طی روزهای آتی بسیار بالا است و حتی اگر جنگی در هفته آینده رخ ندهد به این معنا نیست که خطری وجود ندارد.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، روز جمعه دوباره در هواپیمای ایرفورس وان ادعا کرد که ایران گفته بود مواد شکافتپذیر را به واشنگتن تحویل خواهد داد و سپس از این کار سرباز زده است؛ ادعایی که تهران آن را رد کرده است.
«جیدی ونس» معاون رئیسجمهور آمریکا شامگاه چهارشنبه در سخنانی ادعا کرد: «مذاکرات بین ایران و ایالات متحده در حال پیشرفت است و از زمان مذاکرات در اسلامآباد، دستاوردهای بیشتری حاصل شده است.»
در حالی که ترامپ برای جلب همراهی چین در پرونده ایران به پکن سفر کرده، کشورهای اروپایی نیز با حضور نظامی در تنگه هرمز زیر پرچم «عملیات دفاعی»، بخشی از ائتلافی را شکل میدهند که آمریکا از ابتدای تنش با ایران به دنبال آن بود. در این میان، ایران تنگه هرمز را بهعنوان مهمترین اهرم فشار خود حفظ کرده و فضای مذاکره میان دو طرف پیچیدهتر از هر زمان دیگری به نظر میرسد.
ما نه در متن جنگی کوتاه و مقطعی، بلکه جنگ ارادهها و ماراتن تابآوری به سر میبریم. دشمن اگر همچنان نشانههای قدرتمند استقامت را از ما دریافت کند، قطعا عقبنشینی میکند. اما اگر این تصویر، تار و مخدوش شود، برای جنگ دوباره شارژ خواهد شد. شارژ کردن دشمن یا قطع سامانه شارژینگ او، هر دو در اختیار و به انتخاب ماست.
جنگ جدید مختصاتی مشخص دارد: یک عملیات محدود از نظر زمانی و جغرافیایی. ترامپ تلاش خواهد کرد که مجددا مراکز هسته ای را هدف قرار دهد و ادعا خواهد کرد که اورانیوم بالای 60 درصد ایران قطعا نابود شده و دیگر نیازی به پیگیری وجود نخواهد داشت. از دید من ترامپ پس از همین عملیات شیپور پیروزی را خواهد دمید و از منطقه خارج می شود. این نکته را فراموش نکنیم که گرچه آمریکا شروع کننده جنگ بود اما پایان دهنده آن، ما خواهیم بود. تا زمانی که پایگاههای آمریکا در منطقه هستند، توقف عملیات معنا نخواهد داشت
بدون شک، این روش مذاکراتی مکتوب بعد از نشست اسلامآباد حتی در مقایسه با مذاکرات غیرمستقیم تا قبل از جنگ ۴۰ روزه یک عقبگرد است. هدف تاکنون این بود که طرفین از این طریق بتوانند در قالب یک طرح یا نقشه راه یا یادداشتتفاهم نحوه انجام مذاکرات را مشخص کنند و درباره لجستیک و دستور کار به توافق برسند؛ یعنی تاکنون در واقع مذاکره درباره نحوه مذاکره انجام میشد.
آنچه تاکنون روشن شده، این است که بحران کنونی دیگر با الگوهای سنتی فشار و تهدید قابل مدیریت نیست. ایران نشان داده که قادر است هزینه هرگونه تقابل را از سطح منطقهای به سطح اقتصاد جهانی منتقل کند و این در حالی است که فشار نتانیاهو بر ترامپ همچنان به شدت ادامه دارد. فشاری که ممکن است در نهایت خطر جنگ را به وقوع جنگ تبدیل کند.
وضعیت کنونی نشان میدهد که منطقه در یکی از حساسترین مقاطع تنش در سالهای اخیر قرار گرفته و تصمیمات طرفین میتواند مسیر تحولات آینده را بهطور جدی تغییر دهد.
