رئیس دانشگاه تهران، با تشریح وضعیت بحرانی منابع آبی کشور هشدار داد که با وجود ممنوعیت برداشت آب در مناطق دچار بحران و کمبود آب، اگر یک قطره آب هم برداشت نشود، ۲۰۰ سال طول میکشد تا سفرههای آب زیرزمینی احیا شود.
۳۶۲ مطلب
رئیس دانشگاه تهران، با تشریح وضعیت بحرانی منابع آبی کشور هشدار داد که با وجود ممنوعیت برداشت آب در مناطق دچار بحران و کمبود آب، اگر یک قطره آب هم برداشت نشود، ۲۰۰ سال طول میکشد تا سفرههای آب زیرزمینی احیا شود.
پس از ورود سامانه بارشی به کشور افزایش حجم اب سد ها جز گمان های اولیه بود اما آنطور که پیداست وضعیت آبی کشور تا۲۱ آذر تغییر چندانی نکرده است و همچنان باید صرفه جویی در مصرف اب مورد توجه باشد
معاون حفاظت و بهره برداری شرکت آب منطقهای تهران گفت: هم اکنون درمجموع پنج سد تامین کننده آب شرب تهران ۱۶۵ مترمکعب ذخیره آب دارند.
آنچه امروز بهعنوان رویای زندگی در شمال دنبال میشود، ممکن است فردا به بحرانی زیستمحیطی، اجتماعی و فرهنگی برای سبزترین مناطق ایران تبدیل شود
در بسیاری از موارد، انتقال آب نهتنها مصرف را کاهش نداده، بلکه آن را افزایش داده است. این پدیده بهتدریج و بیسروصدا رخ میدهد بهاینترتیب منطقهای که قرار بود از بحران نجات یابد، پس از چندسال دوباره با کمبود مواجه میشود.
امروز بیش از هر زمان دیگر روشن شده که بحران آب فقط مسالهای طبیعی نیست؛ مسئلهای اجتماعی، فرهنگی و ارتباطی است. اگر مردم به این باور برسند که «حفاظت از آب بخشی از هویت جمعی ماست»، مسیر کنش جمعی هموارتر میشود.
در این شرایط سخن از آب ژرف و رودخانههای جاری در عمق زمین یا باروری ابرها یا ارجاع به انواع مافیاها و امثالهم، میانبرهای غیرواقعی و موهوم برای حل مسئلهای است که نمیخواهند ضرورت سازگاری با کمآبی و کاهش مصرف را بپذیرند. راه سختی برای رفع ناترازی و بحران آب در پیش است و رهروان اصلی این راه، حکمرانان عاقل و مردم آیندهنگر هستند.
سد کرخه، بزرگترین سد خاکی خاورمیانه، حالا فقط یکپنجم ظرفیتش آب دارد و نیروگاه ۴۰۰ مگاواتیاش در آستانه خاموشی است
حجم باقی مانده سدهای تهران تنها ۳ است و برداشت بیرویه آب، زندگی مردم را با کمبود آب شرب تهدید میکند؛ کارشناسان میگویند این بارندگیها مشکل خشکسالی ایران را حل نمیکند و باید برای نبرد با این پدیده آماده شویم
بحرانهای امروز ایران، تهدید نیستند بلکه هشدارند؛ هشداری برای تغییر مسیر. اکنون زمان بازاندیشی در نحوه برنامهریزی شهری و نگاه به منابع طبیعی است. ما به آیندهای نیاز داریم که در آن شهر، طبیعت را احیا کند؛ نه اینکه آن را قربانی رشد خود سازد.
