رئیسجمهور چین با استقبال کیم جونگ اون وارد کرهشمالی شد.
۳۱ مطلب
رئیسجمهور آمریکا درباره گفتوگوهای خود با شی جینپینگ اظهار داشت: «من از رئیسجمهور چین نخواستم که به ایران برای باز کردن تنگه هرمز فشار بیاورد.»
تلگراف در گزارشی نوشت: انتظار میرود ترامپ در نشست این هفته خود در پکن، شی جین پینگ را به دلیل ادعاهایی مبنی بر فروش سلاح توسط چین به ایران، مورد انتقاد قرار دهد.
رئیس جمهور چین تاکید کرد ارتش کشورش باید بی قیدوشرط تابع حزب حاکم کمونیست باشد.
استقرار ناوگانهای آمریکایی در کارائیب و اطراف ایران، همزمان با تأکید بر «چرخش به آسیا»، از تناقضی راهبردی در سیاست خارجی ترامپ حکایت دارد. رویکرد مبتنی بر «قانون جنگل» و فشار بر متحدان، اعتماد فراآتلانتیکی را فرسوده و بازدارندگی در برابر چین را تضعیف کرده است. در حالی که آسیا موتور رشد اقتصاد جهانی باقی میماند، تمرکز بر بحرانهای انتخابی مانند ایران یا گرینلند میتواند منابع آمریکا را منحرف کند. منتقدان این مسیر را «هژمونی شکارچیانه» میدانند که در جهان چندقطبی پایدار نخواهد ماند.
رئیسجمهور چین در جریان ملاقات با کر استارمر اوضاع بینالمللی را پیچیده و آشفته دانست و خواستار تقویت مناسبات با لندن شد.
«لحظاتی در تاریخ وجود دارد که متغیرهای داخلی و خارجی متعددی به طور مشترک برای پیشبرد یک نتیجه خاص عمل میکنند - زمانی که «توفانهای تمام عیار» درمیگیرند آنچه به ظاهر غیرقابل تصور است، محقق خواهد شد.»
چین با وجود تهدیدهای تجاری و فشارهای دولت دوم ترامپ، نهتنها عقبنشینی نکرد بلکه با اعمال کنترلهای صادراتی، حفظ جاهطلبیهای فناورانه و امتیازگیریهای دیپلماتیک ابتکار عمل را بهدست گرفت. واشنگتن میان فشار حداکثری و امتیازدهی نوسان کرد و درگیر مذاکرات جزئی شد، در حالی که پکن تمرکز خود را بر رقابت راهبردی بلندمدت حفظ کرد. نتیجه آنکه چین امروز موقعیتی قویتر یافته و آمریکا با راهبردی آشفته و کاهش اهرم واقعی مواجه است.
مقاله نشان میدهد پکن دونالد ترامپ را سیاستمداری فرصتساز اما غیرقابلاعتماد میداند؛ رهبری که با بیثباتی و فقدان پایبندی ایدئولوژیک، به تضعیف نظم جهانی آمریکا کمک میکند. چین از بازگشت او به قدرت برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیکی خود بهره می برد. هرچند بیاعتمادی میان دو کشور پابرجاست، پکن امیدوار است از «غرور میانجیگرانه» ترامپ برای تحکیم نفوذ جهانی و تحقق الگوی جدید روابط قدرتهای بزرگ استفاده کند.
این مقاله نشان میدهد که از نگاه نخبگان سیاسی چین، جهان وارد دورهای طولانی از «ضد جهانیسازی» و بازگشت به رقابت قدرتهای بزرگ شده است؛ جهانی که بهجای یک بازار یکپارچه و ارزشهای لیبرال، به سه بلوک اقتصادی منطقهای و شکلهای فزایندهای از اقتدارگرایی تقسیم شده است. در این چشمانداز، نقش رهبران فردمحور و جاهطلب بر ساختارها و نهادهای بینالمللی غلبه مییابد و روابط بینالملل رنگوبویی شخصی، سیال و غیرقابل پیشبینی پیدا میکند. ناظران چینی، دونالد ترامپ را عامل شتابدهنده این روند میدانند.
