۳۶ مطلب
22 خرداد سالگرد روزی است که لایحه حمایت از اطفال و نوجوانان پس از 11 سال رفتوآمد میان دولت، مجلس، قوه قضائیه و شورای نگهبان، بالاخره به قانون تبدیل شد. مسیری که نقظه آغاز آن به سال 88 برمیگردد؛ زمانی که قوه قضائیه پیشنویس لایحهای را برای پرکردن خلأهای قانون قدیمی حمایت از کودکان و نوجوانانِ مصوب ۱۳۸۱ تهیه کرد و به دولت فرستاد. قانون ۱۳۸۱ تنها ۹ ماده داشت و بیشتر بر جرمانگاری کودکآزاری تمرکز میکرد، نه بر پیشگیری، مداخله و حمایت ساختاری.
«خانواده رومینا اشرفی تحت هیچ شرایطی حاضر به همکاری نبودند و حتی تهدیدات احتمالی هم وجود داشت که جلوی ادامه کار گرفته شود درنتیجه ناچار شدم از تخیل خود استفاده کنم و داستانی را بر اساس واقعیتهای اجتماعی بنویسم.»
وکیل مدافع مادر رومینا اشرفی در خصوص آخرین وضعیت پرونده رومینا اشرفی، اظهار کرد: پرونده در شعبه دو دادگاه کیفری یک استان گیلان رسیدگی شد و ما تقاضای فرجام خواهی کردیم و فعلاً هنوز شعبات دیوان تعیین نشده است.
مادر رومینا اشرفی، دختر نوجوان تالشی که به دست پدرش به قتل رسیده بود، به رأی صادرشده برای متهم اعتراض کرد و خواستار مجازات شدیدتری شد.
مادر رومینا اشرفی نوجوان ۱۳ ساله تالشی که خرداد ماه امسال توسط پدرش به قتل رسید گفت: رای دادگاه برای همسرم تنها ۹ سال و برای بهمن خاوری (پسری که رومینا با او فرار کرده بود) ۲ سال حبس اعلام شده است.
تأکید کرد برای پاککردن ناموسش دخترش را به قتل رسانده است. وقتی او چنین حرفی زد، سؤال جالبی از سوی رئیس دادگاه مطرح شد و رئیس دادگاه گفت اگر تو معتقد بودی ناموست لکهدار شده، چرا بهمن خاوری را نکشتی؟ چرا دختربچه خودت را درخواب کشتی؟ آیا این رفتار یک پدر با فرزندش است؟ که در این هنگام متهم گفت اگر بهمن را میکشتم قصاص میشدم.
بر اساس رای دادگاه بدوی، قاتل رومینا اشرفی به اتهام قتل عمد از جنبه عمومی جرم به ٩ سال حبس و پرداخت دیه و فرد دیگر (بهمن خاوری) به دو سال حبس و تبعید محکوم شد.
مادر رومینا در ادامه و با تاکید بر اینکه خواهان تجدید نظر خواهی دراین پرونده و قصاص همسرش است، اضافه کرد: دیگر نمیخواهم شوهرم به روستا بازگردد.
ویدئویی از سنگ مزار رومینا اشرفی، دختر ۱۴ سالهای که در روستای سفید سنگان تالش در استان گیلان با داس توسط پدرش به قتل رسید در فضای مجازی منتشر شده است.
قتلهای ناموسیِ پشتسرهمِ روزهای اخیر در ایران، گواهی است بر تطبیق عینی و ذهنیِ ایران و هند در کلیّت خودشان. مناطق جغرافیایی ما بیشترین نرخ بیایانزایی در جهان را دارند، اوضاع هند هم چندان تعریفی ندارد، به مانند راجستان، که زنان و مردان روستایی باید ساعتها وقت بگذارند تا آبی اندک را از درون چاه بیرون کِشند.
