۱۴ مطلب
آنتروپی در فیزیک، میل ذاتی سیستمها به سمت بینظمی است؛ در دکترین ترامپ اما، آنتروپی یک «ابزار مهندسیشده» است. او در پرونده ایران، عامدانه به دنبال افزایش آنتروپی (بینظمی استراتژیک) است تا تهران را در بنبست محاسباتی قرار دهد. ترامپ خودش «عامل آنتروپی» است.
وزیر جنگ پیشین رژیم صهیونیستی اذعان کرد: جنگ با ایران با طعم تلخی به پایان رسید.
یک رسانه صهیونیستی اعلام کرد که هزینههای جنگ با ایران به اندازهای بالا است که حتی اگر چند روز کوتاه طول بکشد، تمام اسرائیلیها فشارهای ناشی از آن را احساس خواهند کرد.
هیچ یک از چیزهایی که در خاورمیانه اتفاق افتاده، بخاطر امنیت ملی آمریکا نبوده، هیچ یک از این جنگها به این خاطر نبوده، (بلکه) این جنگها، جنگهای نتانیاهو بوده است.
منتقدانی که خواهان حملات نظامی هستند، دیپلماسی را ابزاری ناکافی در برابر اشاعه هستهای ایران میدانند. هرچند بی گمان گفت وگوهای هسته ای ناکام مانده و چشمانداز توافق جدید هستهای هم تیره است اما تصور حملات نظامی به عنوان یک جایگزین منطقی برای توافق، به دلایل گونه گونی نادرست است.
ثورنبرری خود چند پرسش مطرح میکند: «چه زمانی کنگره باید با جنگ موافقت کند؟ چه زمانی "دفاع از خود" است؟ آیا کنگره باید اجازه دهد نیروهای نظامی آمریکایی نفتکشها را در تنگه هرمز اسکورت کنند؟ در مورد سرنگون کردن پهپاد یک کشور دیگر چطور؟ در مورد حملات سایبری چطور؟»
ورود به جنگ با ایران مساله کوچکی نیست. حمله به ایران میتواند یک کابوس پرهزینه و طولانی مدت از لحاظ جانی و مالی باشد. تولسی گابارد، نامزد دمکرات انتخابات ریاست جمهوری اینظور پیشگویی کرده است که «جنگ عراق در مقایسه با جنگ با ایران مثل "آب خوردن"خواهد بود».
اکنون چه باید کرد؟ به نظر بنده ایران باید صریح و روشن اعلام کند که بدون انجام تعهدات طرف مقابل در برجام، حاضر به ایفای تعهدات برجامیاش نیست. تنها راه مذاکره نیز گفتگو در همان قالب ۱+۵ است، به شرطی که همه طرفهای مذاکره ابتدا به تعهدات خود ملتزم باشند.
بولتون که پیش از پیوستن به کاخ سفید آشکارا خواستار تغییر رژیم در ایران بوده، به شدت درباره ارزش مذاکرات با دشمنان ابراز تردید کرده بود. در حالی که پامپئو به شدت در حال کار کردن درباره پیشبرد رویکرد سیاست خارجی رئیس جمهوری است، اما بولتون تلاش میکند که این سیاست را در خلاف جهت خواسته رئیس جمهور شکل دهد.
«شما به جایی در جهان نگاه میکنید که در آن مرزها اهمیت کمی دارند. جایی که هیچ مذاکره جدی وجود ندارد. جایی که کشورها از درون فرومیپاشند و اگر شما درباره این بخش از جهان نگران نیستید، شما متوجه ماجرا نیستید؛ و آنچه هم در آنجا اتفاق میافتد در آنجا باقی نمیماند. آنجا لاس وگاس نیست.»
