۷ مطلب
علی ربیعی معتقد است: مشکل از آنجا شروع میشود که اساسا امر سیاستگذاری را با ابلاغ و بخشنامههای مختلف اشتباه گرفتهایم. سیاستگذاری به معنای دیدن همه ذینفعان اجتماعی و اکثریت جامعه است. سیاستهای رسانهای باید واقعنگر و مشارکتمحور شوند؛ نه صرفا دستوری و انقباضی.
در یک دهه اخیر، مساله رسانه در ایران به شدت با مساله وجودی کشور گره خورده است. هدف قرار گرفتن روح و روان جامعه ایرانی از سوی دشمنان، در کنار برخی کاستیهای داخلی از جمله بیتوجهی به نقش رسانه و ضعف در برنامهریزی، این پیوند را عمیقتر کرده است.
جلال رشیدیکوچی گفت: رسانه ملی جایگاه مردمی خود را از دست داده و حتی در بازتاب اخبار و واقعیتها نیز ناکام مانده است، بهطوری که بسیاری از مردم ترجیح میدهند به اخبار رسانههای بیگانه استناد کنند.
یک جامعهشناس، با انتقاد از سیاستهای فرهنگی و رسانهای دهههای اخیر، معتقد است که جامعه ایران با «بحران مرجعیت» روبهرو شده است.
نبود چارچوب روشن، غلبه نگاه جناحی و پخش برنامههایی با مجریانی که بیپروا به مخالفان توهین میکنند، صداوسیما را به میدان یک دربی سیاسی شبیه کرده بود؛ جایی که هدف نه روشنگری، بلکه پیروزی یک تیم خاص است.
شاید این پرسش به وجود بیاید که مشکلات اقتصادی رسانهها و جذب و حفظ نیروی انسانی چه تاثیری بر موضوع مرجعیت خبری دارد. زمانی که رسانه نیروهای حرفهای خود را به دلایل اقتصادی و عدم وجود امنیت شغلی از دست بدهد، محتوای تاثیرگذار و دست اول را نیز از دست میدهد. تعداد نه چندان کمی از اعضای خانواده مطبوعات به دلایل مختلف از جمله مسائل مالی این شغل را ترک کردند و به کارهای دیگر میپردازند.
در حالی که مقامات بهداشت عمومی برای توقف شیوع ویروس کرونا بهصورت شبانهروزی تلاش میکنند، دو مانع اساسی را پیش روی خود میبینند: از بین رفتن اعتماد مردم به رسانهها و سیستم درمانی و انتشار اخبار جعلی. آخرین گزارشها ابتلای بیش از ۱۷۵ هزار نفر به کرونا را تأیید میکند و شمار قربانیان مبتلا به این ویروس مرگبار از ۲۱۰۰ نفر هم فراتر رفته است.
