نگاهی به بازی شهرام حقیقت دوست در سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه»/ استعدادی که هدر رفته
شهرام حقیقتدوست در «برتا؛ داستان یک اسلحه» سعی میکند پلیسی را نشان دهد که باهوش و زخمخورده است، با این حال شخصیتپردازی ضعیف و فیلمنامهای تکراری فرصت درخشش این بازیگر را گرفته است
فرارو- سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» به قسمت چهاردهم رسید، اثری جنایی که حول محور یک اسلحه مرموز میچرخد اما از همان قسمتهای ابتدایی مخاطب به راحتی میفهمد که با داستانی کلیشهای روبرو است. در کنار ضعف فیلمنامه، نقطه قوت سریال را میتوان بازی شهرام حقیقت دوست دانست که از حد متوسط فراتر نمیرود.
به گزارش فرارو، او شخصیت عجیبی که مخاطب با شنیدن نامش فکر میکند با بازیگری درجه چندم روبرو است که استعدادی هم ندارد. با این حال تماشای فقط یک سکانس از «برتا؛ داستان یک اسلحه» کافی است تا استعدادش آشکار شود که در پشت فیلمنامه ضعیف و کلیشهای هدر رفته است.
شهرام حقیقت دوست با «خط قرمز» شروع کرد، بازیگری که علاوه بر ظاهر زیبا باورپذیر هم بازی میکرد. در اوایل دهه ۸۰، دورانی که دسترسیها به فیلم و سریالهای روز محدود بودند نام شهرام حقیقت دوست بر سر زبانها افتاد. در فضای مجازی او جز معدود بازیگرانی که مخاطبان معتقدند چشمانش حرف میزند. همچنین او را جز بازیگرانی میدانند که روی ظاهرش تکیه نکرده است. در واقع زیبایی ظاهری در خدمت کاراکترها قرار میگیرد. گاهی نقشهایی از این بازیگر میبینید که اثری از زیبایی چهره در آن وجود ندارد مانند کاراکتر احد در فیلم «چند میگیری گریه کنی» یا حضورش در سریال «شاهگوش».
برتری بازی شهرام حقیقتدوست بر متن
او در سینما، تئاتر و تلویزیون فعالیت کرد و جلو آمد، قطعا همه انتخابهایش خوب نبوده اما در آثار بدی هم که حضور داشته تنها نقطه مثبت بوده است. نمونه تازه این وضعیت را در سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» میتوان دید، او تلاش میکند تصویری از پلیس باهوش ترسیم کند که غمی هم از گذشته دارد.
این اثر کپی از سریال «خونسرد» و مجموعهای از کلیشههای سریالهای آمریکایی که از همان ابتدا نشانههایش مشخص است. در چنین فضایی بازیگر هر چقدر هم تلاش کند نمیتواند از چارچوب کلیشهای خارج شود. شهرام حقیقت دوست نیز از این قاعده جدا نیست، او در «برتا؛ داستان یک اسلحه» خوب بازی میکند اما چشمنواز نیست، چون متن و سایر معیارها چیزی پایینتر از حد متوسط هستند.
نقشآفرینی او مانع از سقوط کامل صحنه میشود. درست مانند بسیاری از اجراهای این بازیگری که جذاب هستند اما ماندگار نمیشوند. اینجاست که تناقضی بزرگ در میان انتخابهای این بازیگر شکل میگیرد، چرا باید نقشی را قبول کند که دیده نمیشود.
در نهایت شهرام حقیقت را میتوان بازیگری دانست که همیشه بازی خوبی از خود ارائه داده اما هرگز به قله نرسیده است. سریال «برتا؛ داستان یک اسلحه» هم بیش از آنکه سکوی پرتاب باشد نمونهای واضح از اثری که استعداد بازیگر را هدر داده است.
