فروش سینمای ایران در آخرین ماه پاییز به بیش از ۱۳۶ میلیارد و ۸۷۸ میلیون تومان رسید، همچنین تهران، شیراز، مشهد و اصفهان پرفروشترین سینماهای کشور را داشتند.
۶۷۵ مطلب
فروش سینمای ایران در آخرین ماه پاییز به بیش از ۱۳۶ میلیارد و ۸۷۸ میلیون تومان رسید، همچنین تهران، شیراز، مشهد و اصفهان پرفروشترین سینماهای کشور را داشتند.
کافی است تا نام فیلمهایی مثل «اجارهنشینها»، «هامون»، «ناخدا خورشید»، «ای ایران»، «در مسیر تندباد»، «نون و گلدون» و «کیمیا» را به یاد آوریم و آنها را بهنام تهیهکنندهای بهاسم «هارون یشایایی» گره بزنیم تا جایگاه و اعتبار این نام در سینمای ایران را دریابیم. او وقتی بههمراه بیژن جزنی از زندانی که به جرائم سیاسی افتاده بودند، آزاد شدند، تصمیم گرفتند کار مستندسازی را شروع کنند. بعد نوبت به تهیه ویدئوهای تبلیغاتی رسید.
کارگردان فیلم سینمایی «چرا گریه نمیکنی؟» گفت: سیستم پخش و توزیع فیلم در ایران به یک پوستاندازی جدی نیاز دارد تا از این وضع بدوی خارج شود.
در هر گوشه شهر، از جمله مرکز داکار، میتوان گاریها و اسبها را دید و تخمین زده میشود بیش از ۷ هزار اسب در پایتخت سنگال باشد.
جمعه سوم آذر با فروش بیش از ۸ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، جمعه دهم آذر با فروش بیش از ۸ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان و پنجشنبه دوم آذر با فروش بیش از ۷ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان پرفروشترین روزهای آذر تاکنون بودهاند.
احمدرضا درویش گفت: هر که آمد عمارتی نو ساخت رفت و منزل به دیگری پرداخت. این بیت حال کلی میراث فرهنگی ما است و روزی، امروز ما را در منظومه میراث فرهنگی بررسی و قضاوت خواهند شد؛ بنابراین ما هم جزیی از همین میراث هستیم.
سینمای ایران به اندازه کافی بازیگر توانا و خلاق ندارد که از پس نقشها مختلف برآیند.
میگویند تراژدی که از حد بگذرد، کمدی میشود. حالا نه تراژدی، نه کمدی بهمثابه یک مؤلفه ژانری در فیلمها که بهعنوان دو روی یک سکه، وضعیت سینمایی ما را روایت میکند، چنانکه هرازگاهی شاهد اظهارنظری از مسئولان سینمایی و غیرسینمایی درباره سینما هستیم که از فرط تراژیکبودن، کمدی میشود یا بالعکس.
فروش بالا و تماشاگران مشتاق فیلمهای کمدی و طنز باعث شده که خیلی از فیلمسازان هم سراغ تولید این نوع فیلمها بروند؛ فیلمسازانی که میدانند کار در حوزه اجتماعی هم سختتر شده و هم نمیتوانند با توجه به شرایط امروز جامعه در گیشه موفق باشند به سینمای کمدی گرایش پیدا کردهاند.
این کارگردان سینما عنوان کرد: من هیچ مخالفتی ندارم که یک فیلم مفرح ساخته و دیده شود، چون خودم هم دوست دارم گاهی یک فیلم کمدی ببینم تا به مغزم استراحت بدهم، اما اگر قرار باشد سینمای ایران تنها چنین تولیداتی داشته باشد و جای تفکر و اندیشه خالی باشد، به سمت نابودی خواهد رفت و جز پوستهای از آن، چیزی باقی نمیماند. با توجه به تجربه میدانی و عملی که دارم احساسم این است که چه فیلمسازان جوان و چه تازهکارها به این کاتارسیس اصلاً توجه ندارند، چون قبل از مخاطب خود هنرمند است که دچار کشف و شهود میشود.
