در بسیاری از داستانهای ایرانی، سیاوش به عنوان یک شخصیت آسمانی و حکیم معرفی میشود که با مرگ خود، فصلی سرد و تاریک را به دنیا میآورد و پس از آن با بازگشت به دنیای زندگان، فصل جدیدی از زندگی و طبیعت آغاز میگردد. این بازگشت او نمادی از تغییرات طبیعی فصلها است که در آن زمستان پایان یافته و بهار از راه میرسد.