مخاطب ایرانی به مدد فناوری، به انواع محتواهای هنری در دنیا، بهراحتی آبخوردن دسترسی کامل دارد و هیچ محدودیتی را برنمیتابد. پس چرا توش و توان سیاستگذاران و متولیان فرهنگی، به ایجاد انحصار و توسعه مقررات کسب مجوز و محدودسازیها خلاصه میشود و کار دیگری نمیکنند؟