۵۵۲ مطلب
حتمل ترین سناریو، حملات هوایی همراه با ترور شخصیت های مهم خواهد بود. در چنین وضعیتی نیز جنگ طولانی خواهد شد اگر قرار بر مقایسه یا مثالی باشد حدس من این است که با جنگی مثل جنگ آمریکا و ویتنام رو به رو خواهیم بود. این تصور که برخی می گویند آمریکا به محض بمباران تاسیسات نظامی و هسته ای ایران دست بالا را پیدا می کند و جنگ فورا تمام می شود را نیز درست نمی دانم. اتفاقا من فکر می کنم این جنگ، فرسایشی خواهد شد.
با نگاه از دریچه سیاست خارجی نو پادشاهی تمامی اقدامات این دولت که غیرمنطقی به نظر میآمدند منطقی میشوند. تصمیم اخیر ترامپ و نزدیکانش برای تغییر سیاست دیرینه آمریکا در حوزه صادرات نیمههادیها و تراشهها را میتوان تلاشی از سوی این گروه برای قرار دادن خود در مرکز فعالیتهای اقتصادی مبتنی بر مبالغ کلان خواند.
کورش احمدی معتقد است «تلاقی بحرانهای داخلی با مشکلات سیاست خارجی شرایطی را ایجاد کرده که بعید میدانم کشور دیگری حداقل در دهههای اخیر با چیزی شبیه به آن مواجه بوده باشد.»
من معتقدم مسیر موجود بین ایران و ایالات متحده با احتمال بالایی به سمت جنگ می رود. حتی پیش از وقوع جنگ 12 روزه نیز می شد از ادبیات و گفتمان طرفین حدس زد که فضا جنگی خواهد شد. این بار هم متاسفانه مسیر تفاوت زیادی با آن دوره ندارد. در ضمن حقیقت این است که ما حتی هم اکنون هم در شرایط جنگی قرار داریم. جنگ برای ما موضوع جدیدی نیست.
«رضا نصری» حقوقدان و تحلیلگر مسائل بینالملل در یادداشتی با عنوان «اسرائیل و سیاست فروپاشی ساختاری ایران» تاکید کرد که واشنگتن و تلآویو بر تشدید بحران در ایران برای پیشبرد مقاصد مشترک خود حساب ویژهای باز کردهاند و در چنین صحنهای، مهمترین و مؤثرترین عامل بازدارنده در برابر این پروژه خطرناک، آگاهی و بصیرت مردم است.
مشکلاتی که به شکل همزمان از داخل و خارج رخ داده، کم نیست. فرقی نمیکند آقای عراقچی وزیر امور خارجه باشند یا شخصی دیگر. مسأله ما درواقع رویکردهایی است که نسبت به نظام بینالملل داریم. رویکردها بعد از سقوط نظام بینالملل به شدت تغییر کرده و متحول شده است.
هنوز مشخص نیست، دولت جولانی چه طرح یا طرح هایی در جهت ادامه روابط خود با دیگر کشورها و به ویژه ایران دارد. روندهای جدید سوریه هم اکنون در حال شکل گیری است. در حال حاضر سوریه هنوز دارای وزن و قدرت منطقه ای ویژه ای نیست که بتواند بر ایران فشاری وارد کند، اما این نوع خط و نشان ها، بیشتر با هدف شوآف سیاسی است و ارزش دیگری ندارد.
حکمرانی نوین و پیشرفته حکم میکند تعادلی باید بین سیاست خارجی و مشکلات داخلی ایجاد شود تا کشور از آسیبها در امان بماند و اکنون وقت آن نیست که با زمان مدارا کنیم، این خود زمان است که ثانیه به ثانیه برای ما تصمیم میگیرد و آینده ما را مشخص میکند
باید بپذیریم که مسئله اصلی سیاست خارجی ما فقدان گزینه نیست، بلکه ناتوانی در انتخاب است. انتخاب، بهویژه در سطح راهبردی، همواره مستلزم پرداخت هزینه است، اما بلاتکلیفی، پرهزینهترین گزینه ممکن است.
بریکس به تهران «دیده شدن» میدهد اما قدرت کنترلِ ناچیزی به او میسپارد؛ صندلی در میز مذاکره، بدون حق انتخاب منوی غذا.
