۵۹۷ مطلب
در کل کار فیلمسازی بسیار کار دشواری است و اصلاً ارتباطی به جنسیت فیلمساز ندارد. بخصوص اگر قرار باشد بهصورت مستقل و بدون پشتوانههای سوپردولتی فیلم بسازید یا برای جذب سرمایه پاک تلاش کنید این سختی چندین برابر میشود، اما با همه این احوال من معتقدم سینمای ایران در مجموع با بانوان سینماگر مهربان است.
زهتابچیان در مورد سفارشی بودن فیلمش و همچنین پرداختن به مقوله غیرت سیاسی گفت: فقط در همین حد بگویم که چنین حرفهایی قابل اثبات نیست. فیلم سفارشی یعنی از سمت نهادهای حکومتی حمایت شود که اگر اینطور بود چنین فیلمی ساخته نمیشد. من این فیلم را به دندان گرفتم و ساختم. به ما پروانه ساخت ندادند و گفتند این فیلم خط قرمز ماست. در نهایت حوزه هنری پای کار آمد و کمک کرد این فیلم را بسازیم. ما محروم بودیم از دریافت مجوز. مجوزی که همه فیلمها به راحتی میروند و میگیرند. کدام کار سفارشی؟
سه شنبه ۱۶ آذرماه جشنواره فیلم فجر کمکم در مسیر سراشیبی قرا گرفت و با نمایش ۲۸ فیلم در کاخ جشنواره به روزهای پایانی این رویداد نزدیک میشویم. در این روز مستند «نتهای مسی یک رویا» و فیلمهای سینمایی «دیدن این فیلم جرم است»، «۲۳ نفر» و «پالتو شتری» در پردیس سینمایی ملت به نمایش درآمدند.
متوجه این نکته نمیشوم که وقتی هنوز نیمی از جشنواره باقی مانده و برای فیلمها رای گرفته میشود با چه مبنایی هر روز یک فیلم خارج میشود؟ پس رایهای آن فیلم در روزهای بعد کجا محاسبه میشود؟ یکی این سیستم عجیب و غریب را توضیح بدهد.
"پالتو شتری" اثر مهدی علی میرزایی است. او در آغاز نشست خبری این فیلم در پاسخ به این که علت ساختن این فیلم چه بود؟ گفت: این فیلم را ساختم، چون میخواستم این فیلم را بسازم!
مسعود کیمیایی درباره «درخونگاه» گفت: گوش نکن سیاوش! کارتو بکن فیلمتو بساز. من نه خودم، اما درگیرش هستم: حسادت.
«یلدا» یک فیلم هدررفته و بیمزه است. برنامه ماه عسلی که متاسفانه یک احسان علیخانی هم ندارد که بتواند از تماشاگرش گریه بگیرد یا احساساتیاش کند.
ششمین روز جشنواره فیلم فجر در حالی سپری شد که نمایش سه فیلم کمکیفیت داستانی در این روز با انتقاد و واکنشهای خبرنگاران و منتقدان در سینمای رسانهها (پردیس ملت) همراه شد.
«مردی بدون سایه» فیلمی حیرتانگیز به منفیترین مفهوم آن از سوی کارگردانی است که حتی فیلم قبلیاش «دوران عاشقی» به رغم کمبودها و ضعفهایش اثری قابل دیدن بود.
حالا به نظر میرسد همان بحث را درباره فستیوال خودمان نیز تکرار کنیم. شاید به این دلیل که سینمای ما با اینکه در سالهای اول انقلاب فرش قرمز و پوشش و آرایش و چنین چیزهایی را با انگ ابزارهای سرمایهداری و غربزدگی نادیده میگرفت، اما هرچه زمان گذشت، ناچار شد اینجور چیزها را نیز تحت عنوان الزامات ستارهسازی بپذیرد. موضوعی که حالا موضوعی پذیرفتهشده در سینمای ایران است و البته بحثانگیز و جنجالی. موضوعی که زن و مرد هم نمیشناسد و اتفاقا بهرغم اینکه زنان بیشتر با محدودیتهای پوششی مواجهند،…
